14:05 - 03 | 09 | 2010
INICIO \ CULTURA \ LITORAL
OIA LITORAL
O FARO
Está situado no Cabo Silleiro e funciona dende 1924, sustituiu a outro de 1862, cuya estructura podemos encontrarnos alí. Neste punto atópase o límite administrativo entre os concellos de Oia e Baiona.
Está situado no Cabo Silleiro e funciona dende 1924, sustituiu a outro de 1862, cuya estructura podemos encontrarnos alí. Neste punto atópase o límite administrativo entre os concellos de Oia e Baiona.
CASTRO E PETROGLIFOS DE CABEZIÑA
Trátase dunha elevación do terreo situada a 3,5 Km de Punta Centinela onde podemos atopar restos dunha fortificación castrexa reutilizada na Edade Media, grazas á súa situación estratéxica. En torno ao recinto hai grupos de cazoletas (pequenos hocos semisféricos) nas rocas graníticas, formando parte dun conxunto de grabados rupestres, onde se observan círculos incompletos e figuras arriñonadas, semellantes ás decoracións dalgunhas cámaras funerarias megalíticas da fachada atlántica europea.
Trátase dunha elevación do terreo situada a 3,5 Km de Punta Centinela onde podemos atopar restos dunha fortificación castrexa reutilizada na Edade Media, grazas á súa situación estratéxica. En torno ao recinto hai grupos de cazoletas (pequenos hocos semisféricos) nas rocas graníticas, formando parte dun conxunto de grabados rupestres, onde se observan círculos incompletos e figuras arriñonadas, semellantes ás decoracións dalgunhas cámaras funerarias megalíticas da fachada atlántica europea.
IGREXA DE MOUGÁS
Ao igual que as igrexas doutras parroquias costeiras como a de Pedornes e a de Viladesuso, a de Mougás foi erguida nun lugar destacado do terreo e cunha orientación que segue os parámetros dos templos da antigüedade: a entrada ao oeste (o ocaso e a muerte) e o altar maior ao este (o nacemento do sol e da vida). É unha igrexa onde se aprecian elementos románicos nas súas pedras, pero posiblemente foi reconstruida en 1698; é de resaltar o seu retablo barroco do século XVIII.
Ao igual que as igrexas doutras parroquias costeiras como a de Pedornes e a de Viladesuso, a de Mougás foi erguida nun lugar destacado do terreo e cunha orientación que segue os parámetros dos templos da antigüedade: a entrada ao oeste (o ocaso e a muerte) e o altar maior ao este (o nacemento do sol e da vida). É unha igrexa onde se aprecian elementos románicos nas súas pedras, pero posiblemente foi reconstruida en 1698; é de resaltar o seu retablo barroco do século XVIII.
AS POZAS
A confluencia dos arroios da lugar a un dos rincóns mái fermosos do concello, onde a auga ofrece o espectáculo do seu caprichoso percorrido. Situadas en dirección a Toroña e á altura do alto da Cheira, durante a época de choivas pódense observar cascadas espectaculares e nas pozas que se forman, a xente pode disfrutar dun baño ou só admira-la beleza do lugar.
A confluencia dos arroios da lugar a un dos rincóns mái fermosos do concello, onde a auga ofrece o espectáculo do seu caprichoso percorrido. Situadas en dirección a Toroña e á altura do alto da Cheira, durante a época de choivas pódense observar cascadas espectaculares e nas pozas que se forman, a xente pode disfrutar dun baño ou só admira-la beleza do lugar.
A PONTE DO RÍO DE BROI
Situado sobre o rio Broi, é unha ponte da época medieval, na que nos atopamos cunha peza semellante a unha estela discoidea cunha inscripción que lembra a obra de restauración feita en 1808 e a un peto de ánimas. A ámbolos dous lados da ponte póndese apreciar ainda tramos de camiño enlousado.
Situado sobre o rio Broi, é unha ponte da época medieval, na que nos atopamos cunha peza semellante a unha estela discoidea cunha inscripción que lembra a obra de restauración feita en 1808 e a un peto de ánimas. A ámbolos dous lados da ponte póndese apreciar ainda tramos de camiño enlousado.
A SERRA SECA E O SOBRAL
Seguindo o curso do rio Broi atopámonos con rincóns como A Serra Seca e O Sobral, onde hai un pequeno grupo de muiños de auga restaurados e un excepcional bosque de sobreiros (alcornoques) único no suroeste de Galicia.
Seguindo o curso do rio Broi atopámonos con rincóns como A Serra Seca e O Sobral, onde hai un pequeno grupo de muiños de auga restaurados e un excepcional bosque de sobreiros (alcornoques) único no suroeste de Galicia.
IGREXA DE VILADESUSO
É a igrexa parroquial que foi rematada en 1801, no lugar onde antigamente había una hermida adicada ó Santo Anxo. Consta dunha soa nave e a súua fachada está presidida polo seu patrón San Miguel nunha pequena hornacina. Na sua arquitectura destaca a súa capela maior, a sacristía e a esbelta torre do campanario. Por detrás da igrexa se pode acceder a muiños como os de Villela, Socamiño ou Salero.
É a igrexa parroquial que foi rematada en 1801, no lugar onde antigamente había una hermida adicada ó Santo Anxo. Consta dunha soa nave e a súua fachada está presidida polo seu patrón San Miguel nunha pequena hornacina. Na sua arquitectura destaca a súa capela maior, a sacristía e a esbelta torre do campanario. Por detrás da igrexa se pode acceder a muiños como os de Villela, Socamiño ou Salero.
IGREXA DE PEDORNES
Situada na estrada que vai hacia o centro de Pedornes é unha das construccións máis antigas de Oia, datada no ano 1137. Nela podemos atopar un magnífico escudo do mosteiro baixo unha lenda que lembra o ano 1736, data na que se restaurou. No interior podemos admirar interesantes retablos e no atrio se conserva un grupo de cruceiros que pertencían a un antigo via crucis.
Situada na estrada que vai hacia o centro de Pedornes é unha das construccións máis antigas de Oia, datada no ano 1137. Nela podemos atopar un magnífico escudo do mosteiro baixo unha lenda que lembra o ano 1736, data na que se restaurou. No interior podemos admirar interesantes retablos e no atrio se conserva un grupo de cruceiros que pertencían a un antigo via crucis.
PETROGLIFOS DA POUSADELA
En Pedornes podemos atopar algúns dos petroglifos máis destacados de Oia, como a superficie coa única embarcación da antigüedade representada nos petroglifos galegos de Auga dos Cebros. Outros elementos destacados desa zona son a escena de caza de Pedra do Cazador ou a de motivos xeométricos de Pedra dos Chetos.
En Pedornes podemos atopar algúns dos petroglifos máis destacados de Oia, como a superficie coa única embarcación da antigüedade representada nos petroglifos galegos de Auga dos Cebros. Outros elementos destacados desa zona son a escena de caza de Pedra do Cazador ou a de motivos xeométricos de Pedra dos Chetos.
A ESTRADA VELLA E A CASA DA CULPA
Dende punta Orelluda é posible facer un suxerente paseo a pe hasta o Mosteiro de Santa María de Oia, onde nos atoparemos con campos de cultivo e pequenas calas rocosas na costa. Tamén poderemos apreciar algúns tramos enlousados e unha interesante inscripción nunha casa coa seguinte lenda: Casa de la Culpa 1816.
Dende punta Orelluda é posible facer un suxerente paseo a pe hasta o Mosteiro de Santa María de Oia, onde nos atoparemos con campos de cultivo e pequenas calas rocosas na costa. Tamén poderemos apreciar algúns tramos enlousados e unha interesante inscripción nunha casa coa seguinte lenda: Casa de la Culpa 1816.
MOSTEIRO DE SANTA MARIA DE OIA
é o auténtico emblema do concello e da costa suroeste de Galicia, é sen dúbida o reclamo turístico cultural máis importante do concello e visita obrigada para todo aquel que veña a Oia. Está situado na ensenada de Oia, onde segundo algúns historiadores xa existía un castelo.
O mosteiro fundouse no ano 1137 e nel residirían os monxes da bisbarra baixo a tutela de Alfonso VII de Castela. A riqueza do monasteiro debeuse principalmente ás xenerosas doazóns reais, contando con privilexios sobre a representación das parroquias, impostos por botar navíos ao mar, sobre a pesca con rede, a explotación de prioratos e granxas a ámbalas duas beiras do río Miño.
O mosteiro foi rexido por 140 abades dende 1137 hasta 1835. Naceu como unha congregación austeira baixo a sencillez dictada por San Bernardo, boa proba delo é a simplicidade nas súas formas arquitectónicas que ainda nos amosan os ríxidos cánones de Claraval. A súa cabeceira está formada por unha capela central e os brazos do cruceiro rematan en duas capelas, de menor altura as máis exteriores e de maior altura que a central, amosándonos unha construcción escalonada. O coro está datado do século XVI e do mismo procede a sacristía. O claustro foi rematado no derradeiro tercio do ano 1500. A fachada foi reconstruida en 1740 segundo se le na inscripción sobre a porta de acceso ó templo, a anterior fachada probablemente sería idéntica en formas á de Santa María de Baiona.
O aspecto do mosteiro suxire o dunha fortaleza asentada á beira do mar. En diversas ocasións exerceu de bastión defensivo do reino, ante as constantes incursións portuguesas e os innumerables ataques da piratería. Mantiñan persoal armado con arcabuces e dispoñíian de varias pezas de artillería. O capitán xeneral do Reino de Galicia ordeou no ano 1621 que o capitán e alférez ó mando das forzas vixilantes daquelas costas, residise en Oia e que nunca abandonase o mosteiro.
Coa desamortización de Mendizábal, en 1835, finaliza a historia do mosteiro como tal despois de case 700 anos; pasou a converterse en iglesia parroquial en 1838 trala separación de Oia da parroquia matriz de Pedornes.
En 1912 foi ocupado polos xesuitas expulsados de Portugal, que permaneceron alí hasta 1932, cando o gobierno republicano nacionalizou os bens da Compañía de Xesús. Inmediatamente despois foi campo de concentración durante a guerra civil.
Na ctualidade e despois de pertencer a varios propietarios, está en fase de restauración.
é o auténtico emblema do concello e da costa suroeste de Galicia, é sen dúbida o reclamo turístico cultural máis importante do concello e visita obrigada para todo aquel que veña a Oia. Está situado na ensenada de Oia, onde segundo algúns historiadores xa existía un castelo.
O mosteiro fundouse no ano 1137 e nel residirían os monxes da bisbarra baixo a tutela de Alfonso VII de Castela. A riqueza do monasteiro debeuse principalmente ás xenerosas doazóns reais, contando con privilexios sobre a representación das parroquias, impostos por botar navíos ao mar, sobre a pesca con rede, a explotación de prioratos e granxas a ámbalas duas beiras do río Miño.
O mosteiro foi rexido por 140 abades dende 1137 hasta 1835. Naceu como unha congregación austeira baixo a sencillez dictada por San Bernardo, boa proba delo é a simplicidade nas súas formas arquitectónicas que ainda nos amosan os ríxidos cánones de Claraval. A súa cabeceira está formada por unha capela central e os brazos do cruceiro rematan en duas capelas, de menor altura as máis exteriores e de maior altura que a central, amosándonos unha construcción escalonada. O coro está datado do século XVI e do mismo procede a sacristía. O claustro foi rematado no derradeiro tercio do ano 1500. A fachada foi reconstruida en 1740 segundo se le na inscripción sobre a porta de acceso ó templo, a anterior fachada probablemente sería idéntica en formas á de Santa María de Baiona.
O aspecto do mosteiro suxire o dunha fortaleza asentada á beira do mar. En diversas ocasións exerceu de bastión defensivo do reino, ante as constantes incursións portuguesas e os innumerables ataques da piratería. Mantiñan persoal armado con arcabuces e dispoñíian de varias pezas de artillería. O capitán xeneral do Reino de Galicia ordeou no ano 1621 que o capitán e alférez ó mando das forzas vixilantes daquelas costas, residise en Oia e que nunca abandonase o mosteiro.
Coa desamortización de Mendizábal, en 1835, finaliza a historia do mosteiro como tal despois de case 700 anos; pasou a converterse en iglesia parroquial en 1838 trala separación de Oia da parroquia matriz de Pedornes.
En 1912 foi ocupado polos xesuitas expulsados de Portugal, que permaneceron alí hasta 1932, cando o gobierno republicano nacionalizou os bens da Compañía de Xesús. Inmediatamente despois foi campo de concentración durante a guerra civil.
Na ctualidade e despois de pertencer a varios propietarios, está en fase de restauración.
O ARRABAL
Ó amparo do mosteiro creceu o núcleo do arrabal. Na pequena praza de Centinela, mirador ideal sobre o porto e o mosteiro. Conserva un interesante cruceiro que indica a data de construcción en 1764 e o doante. Tamén se identifica pola súa placa a primitiva casa do concello ó comezo de rúa. Este barrio constitue uns dos núcleos máis atractivos da parroquia de Sta. María de Oia, a súa rúa central hoxe denominada Vicente López era o paso obrigado da estrada e no seu estado actual todavía ofrece varias casas de interese que reflicten a arquitectura galega tradicional, sobre todo as que se restauraron para servicios de hostelería ou a fachada da rectoral da parroquia.
Ó amparo do mosteiro creceu o núcleo do arrabal. Na pequena praza de Centinela, mirador ideal sobre o porto e o mosteiro. Conserva un interesante cruceiro que indica a data de construcción en 1764 e o doante. Tamén se identifica pola súa placa a primitiva casa do concello ó comezo de rúa. Este barrio constitue uns dos núcleos máis atractivos da parroquia de Sta. María de Oia, a súa rúa central hoxe denominada Vicente López era o paso obrigado da estrada e no seu estado actual todavía ofrece varias casas de interese que reflicten a arquitectura galega tradicional, sobre todo as que se restauraron para servicios de hostelería ou a fachada da rectoral da parroquia.
HERMIDA DE SAN SEBASTIÁN
Atópase ó final do Arrabal máis alá das casas do núcleo. A hermida orixinal estaba adicada a San Antonio, reconstruiuse en torno a 1770 e se traslada a imaxen de San Sebastián da antiga hermida situada en A Portela na montaña de Oia. A súa derradeira restauración é do ano 1993. A devoción por San Sebastián vai asociada ás epidemias dos séculos XV ó XVIII.
Atópase ó final do Arrabal máis alá das casas do núcleo. A hermida orixinal estaba adicada a San Antonio, reconstruiuse en torno a 1770 e se traslada a imaxen de San Sebastián da antiga hermida situada en A Portela na montaña de Oia. A súa derradeira restauración é do ano 1993. A devoción por San Sebastián vai asociada ás epidemias dos séculos XV ó XVIII.
OS PETROGLIFOS DA PEDREIRA
Situados no mirador de A Riña, dende onde hai unha panorámica excelente sobre a ensenada e o mosteiro de Oia. Son un conxunto de enigmáticos petroglifos prehistóricos a base de liñas e cazoletas fácilmente visibles.
Situados no mirador de A Riña, dende onde hai unha panorámica excelente sobre a ensenada e o mosteiro de Oia. Son un conxunto de enigmáticos petroglifos prehistóricos a base de liñas e cazoletas fácilmente visibles.
O CASTRO DE CANOS DOS MOUROS
É un recinto fortificado cunha muraia que se intue debaixo da vexetación, con lendas de túneles, pasadizos e tesouros.
É un recinto fortificado cunha muraia que se intue debaixo da vexetación, con lendas de túneles, pasadizos e tesouros.
OS PETROGLIFOS DE FIGUEIREDO, RIO DE VILAR OU LAXE DA AUGA DOS CEBROS
Na parroquia de Pedornes localízase un dos petroglifos máis senlleiros de todo o complexo da arte rupestre prehistórica galega. Falamos dos gravados rupestres de Figueiredo ou Laxe da Auga dos Cebros emprazados no mesmo leito do Río de Vilar sobre unha laxe granítica inclinada. O repertorio iconográfico está composto polas figuras de 17 cuadrúpedos (cervos) gravados en baixorrelevo, e o deseño paradigmático dunha embarcación de 160 cm. de eslora, casco curvo con proa e popa, mastro, cabos e posibles figuras de tripulantes, que se interpreta como de posible orixe ou influencia mediterranea.
Na parroquia de Pedornes localízase un dos petroglifos máis senlleiros de todo o complexo da arte rupestre prehistórica galega. Falamos dos gravados rupestres de Figueiredo ou Laxe da Auga dos Cebros emprazados no mesmo leito do Río de Vilar sobre unha laxe granítica inclinada. O repertorio iconográfico está composto polas figuras de 17 cuadrúpedos (cervos) gravados en baixorrelevo, e o deseño paradigmático dunha embarcación de 160 cm. de eslora, casco curvo con proa e popa, mastro, cabos e posibles figuras de tripulantes, que se interpreta como de posible orixe ou influencia mediterranea.
Vista Alegre, s/n - 36794 - Oia (Pontevedra) - Telf.: 986 362 125 - Fax: 986 362 268 - info@concellodeoia.es
Inicio -
Alcaldía -
Concellerías -
Grupos Municipais -
Situación -
Orografía -
Demografía -
Climatoloxía -
Hostalaría -
Tempo de Lecer -
Tempo de Xantar -
Oia Litoral -
Oia Montaña -
Banda de Música de Mougás -
Coral Polifónica Vagalume -
Festas -
Novas -
Axudas -
Concello Virtual -
Directorio -
Contacto -
Perfil do Contratante -
Galería de imaxes -
Mapa da Web
Aviso Legal - Web desenvolvida por
Dreitec.com
Aviso Legal - Web desenvolvida por
Dreitec.com
